Kunstenaar annex enfant terrible Banksy kondigde in 2009 aan dat hij een film in de maak had. Zou hij zich in dat medium ook kunnen waarmaken? Regisseren is immers iets heel anders dan graffiti spuiten of stiekem je eigen werk ophangen in musea, illegale acties waarmee Banksy zijn roem verwierf.

Ik beken meteen, ik ben een fan van Banksy. Zijn genadeloze commentaar op maatschappelijke dwaasheden verpakt hij in het soort Engelse humor waar ik wel van hou, het soort dat je ziet bij Blackadder, the Fast Show en Little Britain. Na een grote overzichtstentoonstelling in 2009, waar Banksy carte blanche kreeg om zich uit te leven op het Bristol Museum , is er nu zijn eerste film. Hoe pakt dat uit?

Op het eerste gezicht is het een documentaire over Thierry Guetta, een Fransman die zijn jeugdtrauma’s verwerkt door met zijn videocamera zijn hele leven vast te leggen. Als Thierry min of meer toevallig in aanraking komt met een aantal street artists krijgt zijn obsessieve gefilm opeens een doel. Hij besluit om een documentaire over street art te gaan maken en het lukt hem zelfs om de ongrijpbare Banksy voor de camera te krijgen.
Als de nogal neurotische Guetta de greep op zijn project dreigt te verliezen, werpt Banksy zich op als reddende engel; Hij gaat Thierry helpen om zijn droom te verwezenlijken. Maar is alles in deze film wel wat het lijkt? Gaandeweg zijn er aanwijzingen dat de werkelijkheid gemanipuleerd wordt. Je gaat je als kijker afvragen wat er echt is en wat in scene is gezet. Niet alle ontwikkelingen zijn even geloofwaardig en de documentaire verandert in een klucht of, zoals de ondertitel al aangeeft, een rampenfilm.

Is Banksy als filmmaker geslaagd? Ik vind van wel, uiteindelijk zet hij de kunstwereld te kijk, waar verzamelaars overspannen achter de laatste hype aanhollen en het voor subversieve street artists soms moeilijk blijkt hun street credibility te behouden. Hij maakt zijn punt in een spannende, vermakelijke en bij vlagen zelfs ontroerende film met ook nog eens een fantastische soundtrack. Ik ben nog steeds fan.

De muziek van Shearwater wekt bij mij herinneringen naar verlaten stranden.

Ik herinner mij dat ik ‘s morgens op een eilandje aan de westkant van Vancouver Island de sporen zag van een hert die in zee verdwenen (herten zijn goede zwemmers) of de ruige Nieuw Zeelandse kust waar Abel Tasman ooit landde. Of die keer dat ik midden op het puntje van Cornwall aan twee kanten in de verte de zee zag glinsteren.

Op 17 februari traden ze op in de Melkweg en ik kon de zilte zeelucht bijna ruiken, wat nog best knap is in een zaal vol met zwetende mensen

Vandaag moet ik mij behelpen zalm uit blik en de nieuwe cd, maar binnenkort ga ik naar Malta en dat is gelukkig een eiland.

Verrek, gaat het nou alweer over Fleet Foxes?

Oh nee, dit zijn The Dubliners, toen ze nog jong&fris waren.

Twee keer heb ik ze live gezien, in Eijndhoven op een folkfestival, waarvan me vooral is bijgebleven hoe bij de signeersessie die middag in de Bijenkorf, voorafgaand aan het optreden ‘s avonds, door een van de begeleiders van de groep met een geroutineerd gebaar de flesjes bier van tafel werden gehaald vòòr de heren plaatsnamen, en in Carré ergens begin jaren ’80. Dat moet een van de laatste concerten zijn geweest in een redelijk originele samenstelling.

De twee belangrijkste zangers de groep waren toch wel Luke Kelly (de vrolijke rode krullenbol) en Ronnie Drew (die met de verbijsterend blauwe ogen) alletwee reeds overleden (Kelly in 1984, Drew in 2008).

Iedereen ouder dan 40 kan minstens èèn liedje van The Dubliners meezingen; ofwel “the Wild Rover”"ofwel “Whiskey in the Jar” (al dan niet in de versie van Thin Lizzy”). Eind jaren 70 to begin jaren 80 waren ze redelijk populair bij de liefhebbers van folkmuziek, hoewel misschien een beetje populistisch met ongeinliedjes als “Seven Drunken Nights” en “Monto” en een eindeloze reeks platen die allemaal “The best of the Dubliners” leken te heten en waar ook alsmaar dezelfde nummers op stonden. Toch hebben ze ook juweeltjes geproduceerd, “Dirty Old Town” (geschreven door de vader van Kirsty MacColl) , “The Black Velvet Band” en het hartverscheurende “Raglan Road” dat wordt gebruikt in de geweldige (en hartverscheurende) film “In Bruges”.

Ik was dus aangenaam verrast toen ik tijdens “Sherlock Holmes” opeens de bekende tonen van “Rocky Road to Dublin” hoorde. Straks worden The Dubliners per ongeluk nog hip door toedoen van Guy Ritchie (toch een beetje de Engelse Tarantino nietwaar). Het is een lekker opzwepend nummer dat goed werkt in de film, probeer het alleen niet mee te zingen, dat heeft slechts tongbreuk tot gevolg.(n.b. Luke Kelly zingt het in deze video nog vrij langzaam!)

De herwaardering van de groep is wel terecht, zonder Dubliners geen Pogues, zonder Pogues geen Dropkick Murphys.

hier nog de versie van “Raglan Road” die in  “In Bruges”  zit, er is geen bewegend beeld bij, luisteren met de ogen dicht!

p.s. nog even mijn oude Dubliners LP opgezet (inderdaad “The Best of” geheten en ik heb nog een andere “Best of”)

Deze heb ik blijkbaar gekocht bij Wastora voor 5 gulden. Wastora was een witgoed en electronica zaak in Zaandam eigendom van de gebroeders Molenaar, een soort Mediamarkt avant la lettre waar men uit de wijde omgeving op afkwam voor de aanbiedingen uit de wekelijkse Wastorakrant, tevens sponsor van AZ! (ik heb 30 jaar later nog plezier van mijn aankoop, dat doen de klanten van Dirk S. mij niet na)

Onnavolgbaar en toch zo logisch als Eddie het vertelt.

Soms lijkt het alsof onschuldige (?) apparaten plotseling een bewustzijn ontwikkelen. Zo presteert mijn MP3 speler, die standaard op “random play” staat,  het om zelf interessante dwarsverbindingen in mijn muziekverzameling te leggen.

Onlangs werd ik, na het nummer “Crying in the Rain” van Carole King, verblijd met “Will you love me tomorrow” van the Shirelles, geschreven door…jawel, Carole King!

Het werd nog gekker; daarna kwam het Bollywoodnummer “Hey You” ingezongen door de onvolprezen Asha Bhosle, onmiddellijk gevolgd door  “One step beyond” van Madness, dat natuurlijk begint met de woorden…Hey You!

Geniet nog maar even van die knotsgekke lads, want in de film loopt het vrijwel altijd slecht af met de mensheid wanneer de machines het overnemen.

We wachten gespannen af…houdt uw stofzuiger in de gaten!

Ik ben net terug van het Fleet Foxes concert in Paradiso, Amsterdam en dat viel niet tegen!

De heren leken meer op hun gemak dan in Den Haag bij Crossing Border, vorig jaar november, en vooral zanger Robin Pecknold was robuuster dan ik me herinnerde en leek zeer op zijn gemak al kletsend en grappend met het publiek. De muziek was weer dik in orde en enkele nieuwe nummers die werden gespeeld doen verlangen naar een nieuw album.