De muziek van Shearwater wekt bij mij herinneringen naar verlaten stranden.
Ik herinner mij dat ik ‘s morgens op een eilandje aan de westkant van Vancouver Island de sporen zag van een hert die in zee verdwenen (herten zijn goede zwemmers) of de ruige Nieuw Zeelandse kust waar Abel Tasman ooit landde. Of die keer dat ik midden op het puntje van Cornwall aan twee kanten in de verte de zee zag glinsteren.
Op 17 februari traden ze op in de Melkweg en ik kon de zilte zeelucht bijna ruiken, wat nog best knap is in een zaal vol met zwetende mensen
Vandaag moet ik mij behelpen zalm uit blik en de nieuwe cd, maar binnenkort ga ik naar Malta en dat is gelukkig een eiland.
Advertisement
